VERHAAL

In 2200 is de wereldbevolking gegroeid tot 24 miljard mensen. Door een constant dreigend te kort aan grondstoffen en levensmiddelen leven de verschillende landen op gespannen voet samen en dreigt de wereldvrede in het gedrang te komen. De wereldleiders hebben daarom de SISA (Solar Interstellar Space Agency) de belangrijke opdracht gegeven de ruimte te doorzoeken in de hoop een nieuwe aardachtige planeet te vinden.

In het jaar 2207 wordt Eva geboren aan boord van het Interstellaire Ruimtestation Erebus dat zich 18 lichtjaar buiten ons zonnestelsel bevindt. Zij werd samen met andere studenten speciaal opgeleid en getraind voor bemande interstellaire ruimtereizen. Op haar achttiende vertrekt ze vanaf Ruimtestation Erebus op weg naar het stelsel Gliese 581 waar ze een nieuwe aardachtige planeet hoopt te ontdekken.

Inmiddels is Eva, vergezeld door het intelligente computer systeem Steve, al vier jaar onderweg en staat ze op het punt het stelsel Gliese 581 binnen te vliegen. Tijdens een technische controle blijkt er echter een defect te zijn aan het inklap systeem van het zonnezeil. De commandant van het ruimtestation Erebus staakt daarom de missie en besluit dat ze moet terug keren naar het ruimtestation. Eva heeft zo lang uitgekeken naar het moment dat ze eindelijk haar bestemming zou bereiken dat dit besluit haar zwaar valt. Te zwaar... Zonder enig verder overleg neemt ze het heft in eigen hand door het gehele zonnezeil los te koppelen van het ruimteschip en de missie gewoon te vervolgen. Ze weet dat ze zonder zonnezeil nooit meer genoeg snelheid kan maken om terug te vliegen naar het ruimtestation. Maar het idee dat ze de missie nooit zou voltooien voelde als een nog grotere leegte. Alle dingen waar ze dan haar hele leven voor getraind was en naar toe geleefd had zouden dan compleet nutteloos zijn geweest.

Tijdens haar reis door Gliese 581 onderzoekt ze de planeten die ze onderweg tegenkomt. Wanneer er op deze planeten geen aards leven mogelijk blijkt te zijn wordt ze opnieuw geconfronteerd met de zingeving van haar eigen leven...

VISIE

Graag mag ik 's nachts naar de sterren staren en weg dromen bij de mogelijke werelden die zich zo ver bij ons vandaan bevinden. De grootsheid van het heelal schiet mijn verbeelding ver te boven maar het blijft me fascineren. Fascineren en tegelijkertijd ook beangstigen. Wij, de mens, zijn zo ontzettend klein. Passagiers op ruimteschip aarde, een schip waarvan we ons niet lijken te realiseren hoe kostbaar en fragiel het eigenlijk is.

Deze vergankelijkheid van de mensheid is één van de twee thema's die ik in de film wil verwerken. Omdat het thema heel abstract is wil ik de vertelling hiervan ook vooral visueel houden. Beelden van Eva's ruimteschip die zich in de totale leegte voortbeweegt naar een ander gedeelte van diezelfde duisternis. En de nietigheid van haar bestaan vergelijken met dat van de planeten die ze tijdens haar reis tegen komt. Om deze verschillen nog meer uit te vergroten gaat muziek een belangrijke rol spelen.

Maar dit zelfde thema wil ik ook terug brengen naar een persoonlijke niveau. De vergankelijkheid van jezelf, jouw eigen ego. Wat is de zin van mijn leven? Wat wil ik bereiken? En als ik dat bereikt heb wat dan? Het hoofdpersonage wordt in de film met deze vragen geconfronteerd. Eva is haar hele leven voor één ding getraind en opgeleid. Wanneer haar missie dreigt te mislukken vraagt ze zich af wat ze eigenlijk haar hele leven heeft gedaan. Ze was ervan uit gegaan geschiedenis te gaan schrijven en zo figuurlijk 'onsterfelijk' te worden maar wordt geconfronteerd met de mogelijke doelloosheid van haar bestaan.